Anatomske specifičnosti kao osnova fokalnih neuropatija gornjeg ekstremiteta

Periferni nervi gornjih i donjih ekstremiteta imaju specifičnu poziciju i često bliske odnose sa koštano-zglobnim strukturama. Takođe često su komprimovani u uskim tunelima, kanalima i žlijebovim koje formiraju mekotkivne strukture. Iz navedenih razloga, kao i dužine samih nerava i česte površinske pozicije, podložni su povredama, kako samih nerava, tako i od strane okolnih struktura sa kojima su u odnosu. Zbog svoje specifične građe i mijelinskog omotača mogu biti zahvaćeni sistemskim oboljenjima, ne samo samih perifernih nerava, nego brojnih endokrinoloških, metaboličkih, inflamatornih, imunoloških oboljenja, te oboljenja infektivne prirode. Poznavanje anatomije perifernih nerava postaje veoma važno, ne samo da bismo prepoznali oboljenje perifernog nerva, već i da bismo usmjerili dijagnostičke metode, a tim utrli put adekvatnoj i pravovremenoj terapiji. Važno je poznavati inervaciono polje svakog nerva da bismo na osnovu simptomatologije, motorne, senzitivne ili simptoma autonomnog nervnog sistema prepoznali da je riječ o perifernom nervu. Ako znamo inervaciono polje, znaćemo i na kom nivou se dešavaju promjene na nervu da bismo izabrali adekvatnu i usmjerili dijagnostičku metodu. Anatomije nam je važna i da bismo prepoznali moguće uticaje okolnih struktura perifernog nerva i postavili sumnju na atak od strane stuktura s kojim je nerv u odnosu. Treba razmišljati i o potencijalnim varijacijama. Ono što učimo u osnovnoj anatomiji se samo opisi struktura i odnosa u najvećem procentu slučajeva, ali postoje brojne varijacije o kojima treba da se razmišlja. Naročito važne za oblast hirurgije, da bi operater bio spreman na moguće izazove kada krene u operatvni zahvat. Poznavanje antomije i odnosa naročito je važno kod fokalnih neuropatija.